29-04-'10Persoonlijk / Unief
Elk jaar opnieuw is het een magisch moment als de lente zijn eerste poging tot zomer toont. Maar voor de student zit het er die periode niet in om van het weer te genieten. Want ook rond deze tijd komt de realisatie dat de blok stilaan voor de deur staat, en dat de hoeveelheid leerstof toch weer net iets meer is als eerst gedacht. Maar dat is nog niet alles wat het voorjaar voor de student in petto heeft. Nu het einde van het academiejaar in zicht komt, moet er vooruit gedacht worden, want ook volgend jaar heeft elke studentenkring een presidium nodig. Gisteren trok Wina daarom naar de stembus.

Voor degenen die niet vertrouwd zijn met het studentenleven, zal ik een beetje termen verklaren. Een studentenkring is een vereniging van studenten uit één of enkele richtingen. Zo'n kring zorgt voor onder andere ontspanning en het verdelen van cursussen. Ik zit, samen met alle andere Leuvense wiskundestudenten, alsook de fysici en informatici in de studentenkring Wina. Natuurlijk heeft een studentenkring ook een bestuur nodig, en dat bestuur wordt het presidium genoemd.

Omdat we het een beetje democratisch willen houden en we hier in België duidelijk niet vies zijn van verkiezingen, wordt elk jaar in april het presidium voor het volgende jaar verkozen. Zoals meestal was er dit jaar maar één verkiesbare ploeg – zo democratisch is het dus misschien ook weer niet – die bestaat uit mijzelf en 45 andere Winezen en de naam WAVE draagt. Het is echter niet omdat we de enige opkomende ploeg waren, dat we ons niet moesten bewijzen. In de afgelopen week hadden we als campagnevoering de ene activiteit na de andere georganiseerd om te bewijzen dat we capabel zijn om een studentenkring te leiden.

Voor details over onze campagne kan je terecht op de site van WAVE. Het zou veel te veel zijn om alles daarover hier uit te schrijven. Wel wil ik even de week in vijf woorden samenvatten: geweldig leuk, maar dodelijk vermoeiend.

Nu we verkozen zijn is die vermoeidheid gelukkig snel vergeten. Er is gisteren trouwens niet enkel een presidium verkozen, maar er werd ook gestemd op lolploegen en onderwijsvertegenwoordigers. Lolploegen – of niet-verkiesbare ploegen – zijn groepjes die tijdens de campagneweek net als ons activiteiten organiseren, maar lol maken als enige doel hebben, vandaar de naam. De verkiezing van de beste lolploeg is dan ook enkel en alleen voor de eer.

Het stemmen op onderwijsvertegenwoordigers is een veel serieuzere zaak. Er zijn een hele hoop raden waarin studenten samen zitten met proffen om te waken over de kwaliteit van de opleiding. En in tegenstelling tot de leerlingenraad in het middelbaar, hebben de studenten hier echt wel een stem. Het is dus belangrijk om hiervoor gemotiveerde mensen te hebben. Volgend jaar zal ik zo'n gemotiveerde mens zijn, want ik ben nipt verkozen als één van de zes vertegenwoordigers in de POC (Permanente OnderwijsCommissie) Wiskunde. Volgend jaar beginnen voor mij dus twee nieuwe en ongetwijfeld verrijkende ervaringen. Alsof ik daar dit jaar een tekort aan had...

01-03-'10Humor
Althans dat heb ik in het tweede middelbaar op een voor de rest perfect opgelost proefwerk beweerd. De voor de hand liggende interpretatie luidt "domme fout". Het werd dan ook nog jarenlang spottend tegen mij gebruikt. Maar de voor de hand liggende interpretatie is niet altijd de juiste. Ik ben er sinds kort van overtuigd (na een jarenlange identiteitscrisis) dat de "fout" een onbewuste doch geniale referentie was naar "New Math" van Tom Lehrer. "Wat van wie?" hoor ik u nu zeggen, en daar heb ik maar één antwoord op: schaam u! Lehrers luistermuziek (die dikwijls wiskundig geïnspireerd is) zou in uw basiscultuurkennis moeten zitten. Tijd om dat te corrigeren.


Zo, met "New Math" is het gat in uw cultuur al een beetje opgevuld, maar Lehrer heeft nog veel betere liedjes, dus waarom zouden we nu stoppen? Het is echter onbegonnen werk om een overzicht van heel zijn repertoire te geven, dus daarom houdt ik het bij mijn persoonlijke top 3:

• Op 3 komt een liedje dat er bijna in slaagt chemie interessant te maken: The Elements Song
• Op 2 komt de wiskunde terug aan bod. Spijtig genoeg moet je ook een beetje wiskundige achtergrond hebben om er iets van te snappen: There is a Delta for Every Epsilon
• De nummer 1 gaat niet over wiskunde, maar over... Welja, waarover eigenlijk? Het is gewoon zo absurd dat het geweldig is: Poisoning Pigeons in the Park

Als je de humor van Lehrer kan smaken, laat dan de lijst van "related video's" je gids zijn en je bent al snel een paar uur verder.

13-02-'10Deze site
Maandag is het record aantal dagelijkse bezoekers van mijn bescheiden site verpletterd. Het stond op 22 (16 mei 2009, na de proclamatie van de vwo) en staat nu op 117. Zelfs in facebook-termen heb ik zo veel vrienden niet, dus hier is duidelijk iets aan de hand. Uit een snelle blik op de meer gedetailleerde statistieken wordt veel duidelijk: het grootste deel van de 117 bezoekers is met de zoekterm "WAS0033" via Google terechtgekomen bij deze blog entry. Zou de site van Fortis plat hebben gelegen?

16-01-'10Actualiteit
Het B-Fast-team haalt een tweejarig jongetje van onder het puin en de media doen alsof de wereld gered is. Dat "wij Belgen" een kindje hebben gered heeft blijkbaar meer nieuwswaarde dan het lot van de tienduizenden mensen die minder geluk hadden. Nu ja, het is algemeen geweten dat de media emotionele verhalen zoeken. Ik eigenlijk ook, maar om een of andere reden eindigt mijn zoektocht op een heel andere plaats.

Dat ik niet kan verdragen dat die ene redding in het nieuws komt, dat zal wel aan mij liggen, maar daar houdt ons chauvinisme niet bij op. Vandaag bericht de vrt dat het B-Fast-team even op de vlucht was, op bevel van de VN. Ze schrijven:

CNN is erg kritisch voor de VN omdat die het Belgische veldhospitaal niet konden beschermen. Volgens de zender zouden 25 gewonden zijn achtergebleven in het kamp. Ze zouden verzorgd zijn door mensen van CNN. Het Belgische team zou intussen zijn teruggekeerd naar het veldhospitaal.

Op de website van CNN krijgen we een heel ander beeld:

U.N. spokesman Martin Nesirky said Saturday that the world body's mission in Haiti did not order any medical team to leave the Port-au-Prince field hospital. If the team left, it was at the request of their own organizations, he told CNN.

Het artikel en de bijhorende video beschrijven hoe de CNN-reporter en zijn team in de mate van het mogelijke de taken van de dokters en verplegers overnemen. Dat terwijl het vertrokken team een groot deel van hun materiaal had meegenomen en de generatoren er midden in de nacht de brui aan gaven.

Wie het bevel gegeven heeft om te vertrekken mag dan onduidelijk zijn, het zal – en daar is CNN het ook mee eens – niet de wil van het B-fast-team zelf geweest zijn. Maar desondanks mogen de media stoppen met hen als helden af te schilderen. Laten we onze nationale trots opsparen voor onze meisjes op de Australian Open. Helden dat zijn mensen die hun eigen leven in gevaar brengen om anderen te helpen. Dus als er helden zijn in dit verhaal, dan zijn het de mensen van CNN.

12-01-'10Unief
Gisteren had ik mijn eerste examen. Het ging om een deels mondeling examen natuurkunde bij professor Janssen. En dat is goed verlopen, ondanks verschillende pogingen van het toeval om mij te dwarsbomen. De eerste toevalligheid was de kop van de Standaard die me niet veel vertrouwen gaf voor een persoonlijk gesprek met de prof: "Janssen bekent moord". Daarnaast leek de xkcd van gisteren wel bedoeld om me van m'n stuk te brengen: Maar uiteindelijk was de prof verrevan moordlustig en is het enige wat ik met dimensieanalyse gedaan heb mezelf eventjes in de war brengen bij het controleren van mijn antwoorden. En een beetje tijd verliezen was geen probleem, want ik had uiteindelijk nog anderhalf uur over...

02-11-'09Lectuur / Actualiteit
Een groot moment: ik ben op kot niet meer afhankelijk van het internet om de actualiteit te volgen. We hebben met de gang sinds kort namelijk een abonnement op de Standaard. En uitgerekend nu komt diezelfde krant ter gelegenheid van de boekenbeurs met een spectaculaire actie rond elektronisch lezen. Tot 11 november is de Standaard elke dag gratis te downloaden als ebook. Volgend jaar zou de e-krant commercieel uitgebracht worden.

24-10-'09Unief
Het studentenleven zorgt wel eens vaker voor moeilijkheden om op te staan, maar de laatste dagen ligt de oorzaak daarvan niet zo zeer bij vermoeidheid, maar bij spierpijn. Dinsdag en woensdag was het namelijk 24-urenloop, de jaarlijkse estafettewedstrijd tussen de verschillende studentenkringen.

Het evenement begon dinsdagavond om 20u. Als trouwe Winees (die wel net te veel gevoel voor hygiëne heeft om zich te laten dopen) kon ik bij de opening niet afwezig zijn. Het was wel vooral m'n bedoeling om voor de sfeer te gaan. Zo vroeg, dacht ik, zouden ze wel genoeg snellere lopers hebben. Maar na een uurtje stonden ze toch al lichtjes te schreeuwen om lopers, dus heb ik toen ook maar twee rondjes voor m'n rekening genomen.

Woensdagochtend was het moment dat ik voorzien had om een aantal rondjes te draaien. M'n wekker stond om half vijf en een half uurtje later stond ik aan de piste. Ik had pas les om half elf, dus had ik een vijftal uren om rondjes te lopen. Het werden er uiteindelijk negen, wat de teller op elf bracht. Als "loon" kregen we voor elk rondje een consumptiebonnetje voor het eetstandje van Wina, dus ik had mezelf een uitgebreid ontbijt bijeengelopen.

Vanaf half elf was de uitdaging wakker te blijven. De prof had echt wel de verkeerde dag uitgekozen om een saaie les te geven. En om het nog erger te maken, bleek tijdens de pauze de cola-automaat leeg te zijn. 's Middags op kot zorgden mijn elf rondjes voor verbazing bij mijn ganggenoten. Voor Erasmusstudente Vallia was ik het zoveelste bewijs van haar stelling "Belgians are crazy".

In de namiddag stonden er twee oefenzittingen gepland. En omdat de elf rondjes stevig in mijn benen begonnen kruipen, had ik alle motivatie om een brave student te zijn. Het lot besliste daar echter anders over. Halfweg de eerste oefenzitting kwam er een minder braaf jaargenootje binnenvallen met de boodschap dat er een groot tekort aan lopers was. Ik bekeek de oefeningen die ik nog te maken had en zag veel rekenwerk, maar voor de rest geen moeilijkheden. Daarvoor kon ik Wina niet in de steek laten! Een uur later stonden er vier rondjes meer op m'n teller.

Met vijftien rondjes stond ik op dat moment gedeeld in de top vijf van meest gelopen rondjes bij Wina. Nu ik zo ver gekomen was, wou ik graag nog van die "gedeeld" af, dus na een ruime rustpauze liep ik mijn zestiende rondje. Toen was het echt op bij mij, maar een tijdje later stonden ze weer wanhopig te roepen om lopers:

"Mats? Gij nog een rondje?"
"Als ge echt lopers te kort komt, maar het zal boven de twee minuten zijn"
"Ja, doe toch maar"

En nummer 17 was met 2 minuten en 5 seconden inderdaad m'n traagste rondje. Het snelste was het allereerste: 1 minuut 44.

Na dat rondje – het moet half zes ofzo geweest zijn – heb ik me nog een tijdje nuttig gemaakt als supporter. Rond de zevenen ben ik in het Winastandje in een zeteltje geploft en er pas iets voor acht uur terug uit gekomen. "Hoeveel rondjes hebt ge nu eigenlijk?" vroeg iemand op dat moment. "Zeventien", antwoordde ik, "en rechtstaan heeft nog nooit zoveel zeer gedaan".

Het laatste uur werden er geen tussenstanden meer bekend gemaakt, kwestie van de spanning erin te houden. Voor dat uur stonden we tiende met drie rondjes achterstand op VRG (Vlaams Rechtsgenootschap). Het was een hopeloze opdracht om dat nog in te halen. Om acht uur waren de 24 uurtjes om en gingen overal de lichten uit. De verschillende kringen stroomden hun standjes uit voor een ererondje rond de piste. Toen VRG ons standje passeerde scandeerden ze triomfantelijk en lichtjes onsportief "Wina, ni wenen!".

Na het ererondje verzamelde iedereen zich rond het podium voor de uitslag. Na de nodige dankbetuigingen en de uitreiking van de prijzen voor de beste standjes en dergelijke – Wina heeft trouwens de derde prijs gekregen voor beste eetstandje – werden de resultaten overlopen. "En nu komen we in de top tien", zei de presentator nadat hij acht kringen had afgeroepen, "en daar hebben we meteen een ex-aequo". Na een veel te lange uitleg dat zowel de negende als de tiende 822 rondjes hadden, en dat bij gelijke stand de tijd van de laatste doorkomst telt, en dat het verschil in dit geval 54 seconden was, vond hij eindelijk dat hij genoeg spanning had opgebouwd. "En dus staat op 10... VRG!" Het gejuich van de Winezen moet in heel Leuven te horen geweest zijn.

De (relatieve) overwinning deed de vermoeidheid en de spierpijn wegsmelten, dus had ik nog de kracht om 's avonds naar de Winabar te gaan. Er werd zelfs een vat gegeven om onze prestatie te vieren, maar de roes van de euforie begon uit te werken. Het was tijd om er een punt achter te zetten, want de kuiten voelden terug aan als graniet en de vermoeide tong kon het bier niet meer smaken. Ik was dan ook al twintig uur wakker.

15-10-'09Actualiteit
Dat de Amerikaanse media soms raar doen, wist ik al langer, maar "Balloon lands empty; search on for boy" als headline op cnn gaat er echt over. Ook de Belgische media brachten verslag uit van de feiten, maar mocht je nog niet gehoord hebben wat er aan de hand was, heb ik een uitdaging voor jou: reconstrueer het verhaal aan de hand van de links uit het cnn-artikel:

• "Watch balloon land"
• "Boy's father on iReport"
• "Heene family storm chases into eye of storm"
• "Watch the balloon float thousands of feet over Colorado"
• "Learn more about hot air balloons"

Niet gelukt? Als tip krijg je nog een fragmentje cadeau.

He said the aircraft was intended to hover around 20 feet in the air and was not intended to carry people.

"Obviously, something went wrong with that."

Als je het antwoord wilt weten: hier vind je het artikel. Bekijk zeker ook de video van de landing eens. Waarom hakken de hulpdiensten op het einde de ballon aan stukken? Denken ze echt dat de jongen in het heliumcompartiment zit? Konden ze geen minder destructieve manier bedenken om het ding aan de grond te houden? Of is het gewoon de instinctieve angst van de Amerikaan voor vliegende schotels?

28-09-'09Unief
Een week universiteit achter de rug en we leven nog, wie had dat gedacht? En ik heb zowaar de tijd gevonden om eens wat te bloggen, ik heb dan ook meer dan genoeg om over te schrijven.

Mijn studentenleven begon eigenlijk al vorige week met het eerstejaarsweekend (van woensdag tot vrijdag, ahem) van WINA, de studentenkring van wiskunde, natuurkunde en informatica. Dat was een prachtige gelegenheid om andere eerstejaars te leren kennen, en vooral veel te onbeschrijfbaar leuk om uitgebreid over te bloggen. Alleen de timing ervan was niet ideaal, want ik kon juist vanaf woensdagavond de sleutel van mijn kot gaan afhalen. Dus dankzij het eerstejaarsweekend bleef enkel het échte weekend over om m'n kot te schilderen in in te richten. Zaterdag werd ze een lange dag: in de voormiddag schilderen, 's namiddags verhuis en ruwe inrichting. Zondag overdag heb ik nog even rustig genoten van me laatste uurtjes thuis. 's Avonds ben ik goed vroeg naar Leuven gereden om de fijnere inrichting van m'n kot af te werken en naar de openingsbar van Groenveld te gaan. Ah, ja, Groenveld is de residentie waar ik op kot zit. Het ligt aan de Celestijnenlaan, achter den Imec.

Maandagvoormiddag was de eerste opdracht een fiets vast krijgen. Ik kwam twintig minuten voor openingstijd aan bij Velo en stond ongeveer vijfentwintigste in de rij. Toen ik binnenging was het twintig minuten na openingstijd en stond er al meer dan honderd man achter mij te wachten. Gelukkig hebben ze daar fietsen genoeg. Met m'n gloednieuw tweedehandsfietseke ging het dan naar de Colruyt, kwestie van 's middags eten te hebben. Na de middag waren er een hoop infosessies en rondleidingen en van die dingen. Het belangrijkste was echter de inschrijving bij Wina, en de aankoop van een Wina-t-shirt.



's Avonds zijn we met de eerstejaarswerking van Wina naar de oude markt getrokken. Daar is geen verdere uitleg bij nodig.

Dinsdagvoormiddag de eerste lessen. Het voornaamste dat ik daar geleerd heb, is dat niet enkel de middelbare school saai kan zijn. Na de middag was er een voorkennistestje en nog een infosessie en zijn we bij de cursusdienst onze eerste stapel leerstof gaan halen. 's Avonds zorgde Wina weer voor de ontspanning met een spelletjesavond.

Woensdag was het – de lessen vermelden we al niet meer – gangvergadering op kot. Over die vergadering zelf valt niet veel interessants te vertellen, maar over m'n kotgenoten misschien wel. Zo zit er in de kamer naast mij een Griekse Erasmusstudente, eerste master wiskunde. Ik ga de komende maanden dus behoorlijk wat Engels spreken, aangezien mijn Grieks niet verder reikt dan "kalimera". Voor de rest zit onze gang vol met ingenieurs: drie burgerlijk, twee bio en één industrieel.

Woensdagavond is het elke week Winabar. Voorafgaand aan de openingsbar had de eerstejaarswerking voor ons schachtjes een fakkeltocht door de Heverleese bossen georganiseerd. Best wel tof, zolang het fakkelvet niet op uw handen drupt, toch...

Donderdagvoormiddag had ik – ideaal na een winabar – geen les. Ook 's namiddags ging het rustig aan met maar één les. Volgende week komt daar verandering in, met in totaal 30u les, maar nu kunnen we nog van het studentenleven genieten. Ook donderdagavond had Wina een activiteit voorzien, eigenlijk twee zelfs. Eerst hebben we gezellig gebarbecued en nadien – ook gezellig – een filmpje gezien.

Over vrijdag valt er niets veel interessants te vertellen. Het feit dat er geen Wina-activiteit was zit daar voor iets tussen. Maar wat wil je? 's Avonds zit iedereen al thuis, of in mijn geval op het herfstfeest van 't College.

Het moge duidelijk zijn: ik heb voorlopig veel meer over het studentenleven geleerd, dan over de wiskunde. Daarmee hangt ook een explosieve stijging van mijn wekelijks alcoholgebruik samen, maar, zoals ik al zei, we leven nog. En we zijn bovendien van plan dat zo te houden, al zal daar wel een beetje discipline voor nodig zijn.

03-09-'09Humor
De IMO zorgt voor enorm veel internationale contacten, maar die mensen toevoegen op facebook kan voor problemen zorgen...